IN THE NAME OF ALLAH, THE BENEFICENT, THE MERCIFUL
தமிழில்
Why do Muslims love the Prophet Muhammad ﷺ?
When pen is put to paper and writes about love, it breaks in two.
Love is truly a powerful, unique and irresistible force or feeling.
When we try and express our love, we find it very hard to find the right words.
The expressions we use do not fully represent what is burning deep down inside our hearts.
This may explain why we associate love with actions and not just words.
We embrace each other, buy our loved ones gifts, send our partners a bunch of flowers, or take them out for a romantic dinner.
Love is not just an internal feeling; it is also a way of being, a way of behaving.
The psychologist Erich Fromm aptly described love in the following way: “Love is an activity, not a passive effect; it is a “standing in,” not a “falling for”. In the most general way, the active character of love can be described by stating that love is primarily giving, not receiving.”
There are many levels and types of love.
Various thinkers, philosophers and psychologists have spoken about love.
The terms they have used and the approaches they have taken differ, but we can generally understand the different types of love in the following way:
Natural Love: We all experience natural love. This type of love relates to loving our family. We love our families due to shared personal, private and familial experiences. This love is also built on a sense of identity and belonging.
Friendly Love: This love is the type of love we experience amongst friends. We fall in love with our friends due to our shared experiences, common interests, beliefs, passions and activities.
Passionate Love: Love between partners is considered a passionate type of love. This type of love can be found between husband and wife, and it is not to be confused with lust. This love sees the beloved as the source of their pleasure, comfort and security. Passionate lovers tend to see their pleasure and happiness in the pleasure and happiness of their beloved. The ancient Greek philosopher Aristotle referred to this type of love as two bodies and one soul.
Selfless Love: Another type of love is a love that is not based on circumstances and is freely given regardless of context. This type of love is associated with the love we receive from our mothers. Their love is not based on us loving them back or on the way we behave. Mothers simply love without being loved back. A mother’s love is selfless; she sacrifices many of her desires and needs for her children.
“WE LOVE LIFE, NOT BECAUSE WE ARE USED TO LIVING BUT BECAUSE WE ARE USED TO LOVING.”[2]
Top of Form
Imagine a life without love or being loved.
Is that a life worth living?
Everything is barren if we do not feel love or give love.
Without love, our lives become like the dry, lifeless earth.
With love, our lives are like a lush green garden enjoying growth, fruits and harmony.
Love gives us life, and a life without love is a not a life at all.
LOVING OURSELVES and LOVING GOD
Another type of love includes self-love.
This love occurs due to the desire to prolong our existence, feel pleasure and avoid pain, as well as the need to satisfy our human needs and motivations.
We all have this natural love for ourselves because we want to be happy and content.
The psychologist Erich Fromm argued that loving oneself is not a form of arrogance or egocentricity.
Rather, self-love is about caring, taking responsibility and having respect for ourselves.
This type of love is necessary in order to love others.
If we cannot love ourselves, how then can we love other people?
There is nothing closer to us than our own selves, if we cannot care for and respect ourselves, how then can we care for and respect others?
Loving oneself is a form of self-empathy.
We empathise and connect with our own feelings, thoughts and aspirations.
If we cannot empathise and connect with our own selves, how then can we empathise and connect with others?
The idea expressed in the Hadith “None of you will believe until you love for your brother what you love for yourself.!” implies that respect for one’s own integrity and uniqueness, love for an understanding of one’s own self, cannot be separated from respect and love and understanding for another individual.”
If a person’s love for himself is necessary, this should lead him to love the One who made him.
Why?
Because it is God who created the physical causes and means in order for human beings to achieve happiness, pleasure and to avoid pain.
It is God who has freely given us every precious moment of our existence, yet we do not earn or own these moments.
Given that the English word for love encompasses a range of meanings, the best way to elaborate on the Islamic conception of God’s love is to explain His mercy (raḥma) and His special love (muwadda).
Mercy: It is said that another word for love is mercy. One of God’s names is The-Merciful; the Arabic word used is Ar-Raḥmān.
The translation does not fully represent the depth and intensity that the meaning of this word carries.
The name Ar-Raḥmān has three major connotations:
the first is that God’s mercy is an intense mercy;
the second is that His mercy is an immediate mercy;
and the third is a mercy so powerful that nothing can stop it.
God’s mercy encompasses all things and He wants people to be guided.
In God’s book, the Qur’ān, He says: “…but My mercy encompasses all things…”
“It is the Lord of Mercy who taught the Qur’ān.”
In the above verse, God says He is The-Merciful, which can be understood as the “Lord of Mercy”, and that He taught the Qur’ān.
This is a linguistic indication to highlight that the Qur’ān was revealed as a manifestation of God’s mercy.
In other words, the Qur’ān is like one big love letter to humanity.
Just like with true love, the lover wants good for the beloved, and warns them of pitfalls and obstacles, and shows them the way to happiness.
The Qur’ān is not different: it calls out to humanity, and it also warns and expresses glad tidings.
Special Love: According to the Qur’ān, God is The-Loving.
The Arabic name is Al-Wadūd.
This refers to a special love that is apparent.
Hence it comes from the word wud, which means expressing love through the act of giving.
“And He is the Forgiving, The Loving.”
God’s love transcends any of the types of love mentioned previously.
His love is greater than all worldly and human forms of love – even motherly love.
God is an independent being who is self-sufficient and perfect.
He does not need or require anything.
A mother’s love, although selfless, is based on her internal need to love her child.
It completes her and through her sacrifices she feels whole and fulfilled.
However, God’s love is not based on a need or want; it is therefore the purest form of love, because He gains absolutely nothing from loving.
In this light, how can we not love the One who is more loving than anything we can imagine?
The Prophet Muḥammad (sall Allāhu ʿalayhi wa sallam) said: “God is more affectionate to His servants than a mother to her young ones.”
If God is the most loving, and His love is greater than the greatest worldly love we have experienced, this should instil in us a deeper and further love for God.
Significantly, this should make us want to love Him by being one of His servants.
The eleventh century theologian, Al-Ghazali, aptly said: “For those endowed with insight, there is in reality no object of love but God, nor does anyone but He deserve love.”
From a spiritual perspective, God’s love is the greatest blessing anyone can ever achieve, as it is a source of internal tranquillity, serenity, and eternal bliss in the hereafter.
Not loving God is not only a form of ingratitude, but the greatest form of hate.
Not loving the One who created love and is the source of love itself is a rejection of that which enables love to occur and fill our hearts.
God does not force His special love on us.
Although, via His mercy, He lovingly gives us every moment of our lives, to fully embrace God’s love and be recipients of His special love, one must enter into a relationship with Him.
It is as if God’s love is waiting for us to embrace it.
However, we have closed the door and put up the shutters.
If God were to force His special love on us, love would lose all meaning.
We have the choice; to follow the right path and thereby gain God’s special love, or reject His guidance and face the spiritual consequences.
The most loving Being wants to love you with His special love, but in order to fully embrace that love, and for it to be meaningful, you have to love Him and follow the path that leads to His love.
LOVING GOD, LOVING THE PROPHET
How do we fully embrace and earn God’s special love?
The Qur’ān makes it very clear on how to love God. It is to follow and love the Prophet Muḥammad (sall Allāhu ʿalayhi wa sallam): “Say to them: If you love God, follow me, and God will love you.”
Following and loving the Prophet Muḥammad (sall Allāhu ʿalayhi wa sallam) is necessary because embodied in his life, teachings and actions is the path to God.
His life reveals the application of the Qur’ān and its teachings, through which we attain God’s love.
Through the teachings and actions of the Prophet Muḥammad (sall Allāhu ʿalayhi wa sallam), we are taught how to worship and have a relationship with God.
He taught that worshipping God involves loving, knowing and obeying Him.
Worshipping God includes praying five times a day, fasting, reading and pondering over the meanings of the Qur’ān, remembering God, giving charity, taking care of others and loving for others what we love for ourselves.
These acts of worship are categorised as obligatory and supererogatory.
Essentially they are spiritual tools that facilitate closeness with God and Divine love.
The Prophet Muḥammad (sall Allāhu ʿalayhi wa sallam) said that God said: “My servant does not draw near to Me with anything more beloved to Me than the religious duties that I have imposed upon him; and My servant continues to draw closer to Me with supererogatory works so that I would love him.”
God is telling us that to come close to Him and love Him we must worship Him.
Understanding how to worship Him requires that we follow the Prophet (sall Allāhu ʿalayhi wa sallam).
Therefore, following the Prophet is a gateway to God’s special love.
The fourteenth century theologian Ibn al-Qayyim said: “There is no doubt that perfect servitude to God is part of perfect love, and perfect love is connected to the perfection of the Beloved in and of Himself, for Allāh, may He be glorified, is completely and absolutely perfect in all aspects, and could not possibly have any imperfections whatsoever. For one who is like this, nothing can be dearer to people’s hearts than Him; so long as their basic nature and reason are sound, it is inevitable that He will be the dearest of all things to their hearts. Undoubtedly love of Him leads to submission and obedience to Him, seeking His pleasure, doing one’s utmost in worship of Him and turning to Him. This is the best and strongest motive to do acts of worship.”
Following God’s guidance by following the Prophet (sall Allāhu ʿalayhi wa sallam) is therefore a means to paradise, eternal bliss and Divine mercy.
A man once asked the Prophet (sall Allāhu ʿalayhi wa sallam) about the Day of Judgment saying:
“When will the hour be?”
The Prophet (sall Allāhu ʿalayhi wa sallam) replied: “What have you prepared for it?”
The man replied: “Nothing, except that I love God and His Apostle.”
The Prophet (sall Allāhu ʿalayhi wa sallam) said: “You will be with those whom you love.” [12]
Hence, faith cannot be complete without loving the Prophet (sall Allāhu ʿalayhi wa sallam) more than anything in this world: “No, by Him in Whose Hand my soul is, (you will not have complete faith) until I am dearer to you than your own self.” [13]
How can we not love the man that is the means to Divine love and eternal happiness?
Fundamentally, how can we not love a man that God loves?
To love God we have to love what He loves
அல்லாஹ்வின் பெயரால், அருளாளர், இரக்கமுள்ளவர்
முஹம்மது நபியை முஸ்லிம்கள் ஏன் நேசிக்கிறார்கள்?
பேனாவை காகிதத்தில் வைத்து காதலை எழுதும் போது அது இரண்டாக உடைகிறது.
காதல் உண்மையிலேயே ஒரு சக்திவாய்ந்த, தனித்துவமான மற்றும் தவிர்க்கமுடியாத சக்தி அல்லது உணர்வு.
நாம் நம் அன்பை வெளிப்படுத்த முயற்சிக்கும்போது, சரியான வார்த்தைகளைக் கண்டுபிடிப்பது மிகவும் கடினமாக இருக்கும்.
நாம் பயன்படுத்தும் வெளிப்பாடுகள் நம் இதயத்தில் ஆழமாக எரிவதை முழுமையாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதில்லை.
நாம் ஏன் அன்பை வார்த்தைகளுடன் தொடர்புபடுத்தாமல் செயல்களுடன் தொடர்புபடுத்துகிறோம் என்பதை இது விளக்கலாம்.
நாம் ஒருவரையொருவர் கட்டித்தழுவுகிறோம், நமது அன்புக்குரியவர்களுக்கு பரிசுகளை வாங்குகிறோம், நமது கூட்டாளர்களுக்கு ஒரு கொத்து பூக்களை அனுப்புகிறோம் அல்லது அவர்களை ஒரு காதல் இரவு உணவிற்கு அழைத்துச் செல்கிறோம்.
காதல் என்பது உள் உணர்வு மட்டுமல்ல; அது ஒரு வழி, நடந்துகொள்ளும் முறை.
உளவியலாளர் எரிச் ஃப்ரோம், அன்பை பின்வரும் விதத்தில் பொருத்தமாக விவரித்தார்: “காதல் என்பது ஒரு செயல்பாடு, செயலற்ற விளைவு அல்ல; அது ஒரு "நிற்பது", "விழுவது" அல்ல. மிகவும் பொதுவான முறையில், அன்பின் செயலில் உள்ள தன்மையை அன்பு முதன்மையாக கொடுப்பது, பெறுவது அல்ல என்று கூறுவதன் மூலம் விவரிக்க முடியும்.
அன்பில் பல நிலைகள் மற்றும் வகைகள் உள்ளன.
பல்வேறு சிந்தனையாளர்கள், தத்துவவாதிகள் மற்றும் உளவியலாளர்கள் காதல் பற்றி பேசினர்.
அவர்கள் பயன்படுத்திய சொற்கள் மற்றும் அவர்கள் எடுத்துள்ள அணுகுமுறைகள் வேறுபடுகின்றன, ஆனால் பொதுவாக நாம் பல்வேறு வகையான அன்பை பின்வரும் வழியில் புரிந்து கொள்ள முடியும்:
இயற்கை காதல்: நாம் அனைவரும் இயற்கையான அன்பை அனுபவிக்கிறோம். இந்த வகையான காதல் நம் குடும்பத்தை நேசிப்பதோடு தொடர்புடையது. பகிரப்பட்ட தனிப்பட்ட, தனிப்பட்ட மற்றும் குடும்ப அனுபவங்கள் காரணமாக நாங்கள் எங்கள் குடும்பங்களை நேசிக்கிறோம். இந்த காதல் அடையாளம் மற்றும் சொந்தம் என்ற உணர்விலும் கட்டப்பட்டுள்ளது.
நட்பு அன்பு: இந்த காதல் நண்பர்களிடையே நாம் அனுபவிக்கும் அன்பின் வகை. நாம் பகிர்ந்துகொள்ளும் அனுபவங்கள், பொதுவான ஆர்வங்கள், நம்பிக்கைகள், ஆர்வங்கள் மற்றும் செயல்பாடுகள் காரணமாக நம் நண்பர்களுடன் காதல் கொள்கிறோம்.
உணர்ச்சிமிக்க காதல்: கூட்டாளர்களுக்கிடையேயான காதல் ஒரு உணர்ச்சிமிக்க அன்பாகக் கருதப்படுகிறது. கணவன்-மனைவி இடையே இந்த வகையான அன்பைக் காணலாம், அது காமத்துடன் குழப்பமடையக்கூடாது. இந்த அன்பு காதலியை அவர்களின் இன்பம், ஆறுதல் மற்றும் பாதுகாப்பின் ஆதாரமாக பார்க்கிறது. ஆர்வமுள்ள காதலர்கள் தங்கள் காதலியின் மகிழ்ச்சி மற்றும் மகிழ்ச்சியில் தங்கள் மகிழ்ச்சியையும் மகிழ்ச்சியையும் பார்க்க முனைகிறார்கள். பண்டைய கிரேக்க தத்துவஞானி அரிஸ்டாட்டில் இந்த வகையான அன்பை இரண்டு உடல்கள் மற்றும் ஒரு ஆன்மா என்று குறிப்பிட்டார்.
தன்னலமற்ற அன்பு: மற்றொரு வகை காதல் என்பது சூழ்நிலைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டதல்ல மற்றும் சூழலைப் பொருட்படுத்தாமல் இலவசமாக வழங்கப்படும். இந்த வகையான அன்பு நம் தாய்மார்களிடமிருந்து நாம் பெறும் அன்போடு தொடர்புடையது. அவர்களின் அன்பு நாம் அவர்களை மீண்டும் நேசிப்பதை அல்லது நாம் நடந்து கொள்ளும் விதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது அல்ல. தாய்மார்கள் மீண்டும் நேசிக்கப்படாமல் வெறுமனே நேசிக்கிறார்கள். ஒரு தாயின் அன்பு தன்னலமற்றது; அவள் தன் பல ஆசைகளையும் தேவைகளையும் தன் குழந்தைகளுக்காக தியாகம் செய்கிறாள்.
"நாம் வாழ்க்கையை விரும்புகிறோம், ஏனென்றால் நாம் வாழப் பழகியவர்கள் அல்ல, ஆனால் நாம் நேசிக்கப் பழகியவர்கள்."[2]
படிவத்தின் மேல் காதல் அல்லது நேசிக்கப்படாத வாழ்க்கையை கற்பனை செய்து பாருங்கள்.
அது வாழ தகுதியான வாழ்க்கையா?
நாம் அன்பை உணரவில்லை என்றால் அல்லது அன்பைக் கொடுக்கவில்லை என்றால் எல்லாம் தரிசுதான்.
அன்பு இல்லாவிட்டால், நம் வாழ்க்கை வறண்ட, உயிரற்ற பூமியைப் போல மாறும்.
அன்புடன், நம் வாழ்வு பசுமையான தோட்டம் போன்ற வளர்ச்சி, பழங்கள் மற்றும் நல்லிணக்கத்தை அனுபவிக்கிறது.
அன்பு நமக்கு வாழ்க்கையைத் தருகிறது, அன்பு இல்லாத வாழ்க்கை ஒரு வாழ்க்கை அல்ல.
நம்மை நேசித்தல் மற்றும் இறைவனை நேசித்தல்
மற்றொரு வகை அன்பில் சுய-அன்பு அடங்கும்.
இந்த காதல் நம் இருப்பை நீடிப்பதற்கும், இன்பத்தை உணருவதற்கும், வலியைத் தவிர்ப்பதற்கும், அத்துடன் நமது மனித தேவைகள் மற்றும் உந்துதல்களை திருப்திப்படுத்த வேண்டியதன் காரணமாகவும் ஏற்படுகிறது.
நாம் அனைவரும் மகிழ்ச்சியாகவும் திருப்தியாகவும் இருக்க விரும்புவதால், நம் அனைவருக்கும் இந்த இயற்கையான அன்பு உள்ளது.
உளவியலாளர் எரிச் ஃப்ரோம், தன்னை நேசிப்பது என்பது ஆணவம் அல்லது சுயநலத்தின் ஒரு வடிவம் அல்ல என்று வாதிட்டார்.
மாறாக, சுய-அன்பு என்பது அக்கறை, பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்வது மற்றும் நம்மை நாமே மதிக்க வேண்டும்.
மற்றவர்களை நேசிக்க இந்த வகையான அன்பு அவசியம்.
நம்மால் நம்மை நேசிக்க முடியாவிட்டால், பிறரை எப்படி நேசிக்க முடியும்?
நம் சுயத்தை விட நமக்கு நெருக்கமானது எதுவுமில்லை, நம்மை நாமே கவனித்துக்கொள்ளவும் மதிக்கவும் முடியாவிட்டால், நாம் எப்படி மற்றவர்களை கவனித்து மதிக்க முடியும்?
தன்னை நேசிப்பது சுய-பச்சாதாபத்தின் ஒரு வடிவம்.
நம் சொந்த உணர்வுகள், எண்ணங்கள் மற்றும் அபிலாஷைகளுடன் நாம் பச்சாதாபம் கொள்கிறோம்.
நம்மால் பச்சாதாபம் கொள்ள முடியாவிட்டால், மற்றவர்களுடன் எவ்வாறு தொடர்பு கொள்ள முடியும்?
“உனக்காக நீ விரும்புவதை உன் சகோதரனுக்காக நேசிக்கும் வரை உங்களில் எவரும் நம்ப மாட்டீர்கள்!” என்ற ஹதீஸில் உள்ள கருத்து. ஒருவரின் சொந்த ஒருமைப்பாடு மற்றும் தனித்துவத்திற்கான மரியாதை, ஒருவரின் சுயத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கான அன்பு, மரியாதை மற்றும் அன்பு மற்றும் மற்றொரு நபருக்கான புரிதலில் இருந்து பிரிக்க முடியாது என்பதைக் குறிக்கிறது."
ஒரு நபரின் அன்பு அவசியம் என்றால், அது அவரை உருவாக்கியவரை நேசிக்க அவரை வழிநடத்த வேண்டும்.
ஏன்?
ஏனென்றால், மனிதர்கள் இன்பம், இன்பம், துன்பங்களைத் தவிர்ப்பதற்காக உடல் காரணங்களையும் வழிமுறைகளையும் படைத்தவர் இறைவன்.
நம் இருப்பின் ஒவ்வொரு பொன்னான தருணத்தையும் நமக்கு இலவசமாக வழங்கியவர் இறைவன், ஆனால் இந்த தருணங்களை நாம் சம்பாதிக்கவோ அல்லது சொந்தமாகவோ இல்லை.
காதலுக்கான ஆங்கில வார்த்தையானது பல்வேறு அர்த்தங்களை உள்ளடக்கியிருப்பதால், இறைவனின் அன்பின் இஸ்லாமியக் கருத்தை விரிவுபடுத்துவதற்கான சிறந்த வழி அவரது கருணை (ரஹ்மா) மற்றும் அவரது சிறப்பு அன்பை (முவத்தா) விளக்குவதாகும்.
கருணை: அன்பின் மற்றொரு சொல் கருணை என்று கூறப்படுகிறது. கடவுளின் பெயர்களில் ஒன்று கருணையாளர்; அரபு வார்த்தை அர்ரஹ்மான்.
இந்த வார்த்தையின் அர்த்தம் கொண்டுள்ள ஆழத்தையும் தீவிரத்தையும் மொழிபெயர்ப்பு முழுமையாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்தவில்லை.
அர்-ரஹ்மான் என்ற பெயர் மூன்று முக்கிய அர்த்தங்களைக் கொண்டுள்ளது:
முதலாவது, இறைவனின் கருணை ஒரு தீவிர கருணை;
இரண்டாவது அவரது கருணை உடனடி கருணை;
மூன்றாவது கருணை மிகவும் சக்திவாய்ந்தது, அதை எதுவும் தடுக்க முடியாது.
இறைவனின் கருணை அனைத்தையும் உள்ளடக்கியது மற்றும் மக்கள் வழிநடத்தப்பட வேண்டும் என்று அவர் விரும்புகிறார்.
இறைவனின் புத்தகமான குர்ஆனில் அவர் கூறுகிறார்: "...ஆனால் என் கருணை அனைத்தையும் உள்ளடக்கியது..."
"குர்ஆனைக் கற்றுக் கொடுத்தவர் இரக்கத்தின் இறைவன்."
மேலே உள்ள வசனத்தில், இறைவனை அவர் இரக்கமுள்ளவர் என்று கூறுகிறார், இது "இரக்கத்தின் இறைவன்" என்று புரிந்து கொள்ளப்படலாம், மேலும் அவர் குரானைக் கற்பித்தார்.
இறைவனின் கருணையின் வெளிப்பாடாகவே குர்ஆன் அருளப்பட்டது என்பதை எடுத்துக்காட்டுவதற்கான மொழியியல் குறிப்பே இது.
வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், குர்ஆன் மனிதகுலத்திற்கு ஒரு பெரிய காதல் கடிதம் போன்றது.
உண்மையான அன்பைப் போலவே, காதலன் காதலிக்கு நன்மையை விரும்புகிறான், ஆபத்துகள் மற்றும் தடைகள் பற்றி எச்சரிப்பான், மேலும் மகிழ்ச்சிக்கான வழியைக் காட்டுகிறான்.
குர்ஆன் வேறுபட்டதல்ல: அது மனிதகுலத்தை அழைக்கிறது, மேலும் அது எச்சரிக்கிறது மற்றும் மகிழ்ச்சியான செய்திகளை வெளிப்படுத்துகிறது.
சிறப்பு அன்பு: குரானின் படி, இறைவன் அன்பானவர்.
அரபு பெயர் அல்-வதூத்.
இது வெளிப்படையான ஒரு சிறப்பு அன்பைக் குறிக்கிறது.
எனவே இது வுட் என்ற வார்த்தையிலிருந்து வந்தது, அதாவது அன்பை கொடுப்பதன் மூலம் வெளிப்படுத்துகிறது.
"மேலும் அவர் மன்னிப்பவர், அன்பானவர்."
இறைவனின் அன்பு முன்பு குறிப்பிடப்பட்ட எந்த வகையான அன்பையும் மீறுகிறது.
அவரது அன்பு உலக மற்றும் மனித அன்பின் அனைத்து வடிவங்களையும் விட மேலானது - தாயின் அன்பும் கூட.
இறைவன் தன்னிறைவு மற்றும் பரிபூரணமான ஒரு சுயாதீனமானவர்.
அவருக்கு எதுவும் தேவையில்லை அல்லது தேவையில்லை.
ஒரு தாயின் அன்பு, தன்னலமற்றதாக இருந்தாலும், தன் குழந்தையை நேசிப்பதற்கான உள் தேவையை அடிப்படையாகக் கொண்டது.
அது அவளை நிறைவு செய்கிறது மற்றும் அவளது தியாகங்கள் மூலம் அவள் முழுமையடைந்து நிறைவாக உணர்கிறாள்.
இருப்பினும், இறைவனின் அன்பு ஒரு தேவை அல்லது தேவையின் அடிப்படையில் இல்லை; எனவே இது அன்பின் தூய்மையான வடிவமாகும், ஏனென்றால் அவர் நேசிப்பதில் இருந்து முற்றிலும் எதையும் பெறுவதில்லை.
இந்த வெளிச்சத்தில், நாம் கற்பனை செய்யக்கூடிய எதையும் விட அன்பானவரை எப்படி நேசிக்காமல் இருக்க முடியும்?
முஹம்மது நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "இறைவன் தனது குழந்தைகளின் மீது ஒரு தாயை விட தனது அடியார்களிடம் அதிக பாசம் கொண்டவர்."
இறைவன் மிகவும் அன்பானவராக இருந்தால், அவருடைய அன்பு நாம் அனுபவித்த மிகப் பெரிய உலக அன்பை விட அதிகமாக இருந்தால், அது கடவுள் மீது ஆழமான மற்றும் மேலான அன்பை நமக்குள் விதைக்க வேண்டும்.
குறிப்பிடத்தக்க வகையில், இது அவருடைய ஊழியர்களில் ஒருவராக இருந்து அவரை நேசிக்க வேண்டும்.
பதினொன்றாம் நூற்றாண்டின் இறையியலாளர் அல்-கஸாலி, "உண்மையில் நுண்ணறிவு பெற்றவர்களுக்கு, இறைவனைத் தவிர வேறு எந்தப் பொருளும் இல்லை, அவரைத் தவிர வேறு யாரும் அன்புக்கு தகுதியானவர் அல்ல" என்று பொருத்தமாக கூறினார்.
ஆன்மீகக் கண்ணோட்டத்தில், இறைவனின் அன்பு என்பது எவரும் அடையக்கூடிய மிகப்பெரிய ஆசீர்வாதமாகும், ஏனெனில் அது உள் அமைதி, அமைதி மற்றும் மறுமையில் நித்திய பேரின்பத்தின் ஆதாரமாக உள்ளது.
இறைவனை நேசிக்காமல் இருப்பது நன்றியின்மையின் ஒரு வடிவம் மட்டுமல்ல, வெறுப்பின் மிகப்பெரிய வடிவம்.
அன்பை உருவாக்கி, அன்பின் ஆதாரமாக இருப்பவரை நேசிக்காமல் இருப்பது, அன்பை உண்டாக்குவதற்கும் நம் இதயங்களை நிரப்புவதற்கும் உதவுவதை நிராகரிப்பதாகும்.
இறைவன் தனது சிறப்பு அன்பை நம் மீது திணிக்கவில்லை.
அவருடைய இரக்கத்தின் மூலம், அவர் அன்புடன் நம் வாழ்வின் ஒவ்வொரு தருணத்தையும் நமக்குக் கொடுத்தாலும், இறைவனின் அன்பை முழுமையாகத் தழுவி, அவருடைய சிறப்பு அன்பைப் பெறுபவர்களாக இருக்க, ஒருவர் அவருடன் ஒரு உறவில் நுழைய வேண்டும்.
இறைவனின் அன்பை நாம் அரவணைக்கக் காத்திருப்பது போல் இருக்கிறது.
ஆனால், கதவை மூடிவிட்டு ஷட்டர் போட்டுள்ளோம்.
இறைவன் தம்முடைய விசேஷ அன்பை நம்மீது கட்டாயப்படுத்தினால், அன்பு எல்லா அர்த்தத்தையும் இழந்துவிடும்.
நமக்கு விருப்பம் உள்ளது; சரியான பாதையைப் பின்பற்றி அதன் மூலம் இறைவனின் சிறப்பு அன்பைப் பெறுதல் அல்லது அவருடைய வழிகாட்டுதலை நிராகரித்து ஆன்மீக விளைவுகளைச் சந்திக்க வேண்டும்.
மிகவும் அன்பானவர் உங்களை தனது சிறப்பு அன்புடன் நேசிக்க விரும்புகிறார், ஆனால் அந்த அன்பை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்வதற்கும், அது அர்த்தமுள்ளதாக இருப்பதற்கும், நீங்கள் அவரை நேசிக்க வேண்டும் மற்றும் அவருடைய அன்பிற்கு வழிவகுக்கும் பாதையைப் பின்பற்ற வேண்டும்.
இறைவனை நேசித்தல், தீர்க்கதரிசியை நேசித்தல்
இறைவனின் விசேஷ அன்பை நாம் எவ்வாறு முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டு சம்பாதிப்பது?
இறைவனை எப்படி நேசிப்பது என்பதை அல்குர்ஆன் மிகத் தெளிவாகக் கூறுகிறது. இது முஹம்மது நபி (ஸல்) அவர்களைப் பின்பற்றுவதும் நேசிப்பதும் ஆகும்: "அவர்களிடம் கூறுங்கள்: நீங்கள் இறைவனை நேசித்தால், என்னைப் பின்பற்றுங்கள், இறைவன் உங்களை நேசிப்பார்."
முஹம்மது நபி (ஸல்) அவர்களைப் பின்பற்றுவதும் நேசிப்பதும் அவசியம், ஏனென்றால் அவருடைய வாழ்க்கை, போதனைகள் மற்றும் செயல்களில் பொதிந்திருப்பது இறைவனுக்கான பாதையாகும்.
அவரது வாழ்க்கை குர்ஆன் மற்றும் அதன் போதனைகளின் பயன்பாட்டை வெளிப்படுத்துகிறது, இதன் மூலம் நாம் இறைவனின் அன்பை அடைகிறோம்.
முஹம்மது நபி (ஸல்) அவர்களின் போதனைகள் மற்றும் செயல்கள் மூலம், இறைவனை எவ்வாறு வணங்குவது மற்றும் அவருடன் உறவு கொள்ள வேண்டும் என்பதை நாம் கற்பிக்கிறோம்.
இறைவனை வணங்குவது என்பது அவரை நேசிப்பதும், அறிந்துகொள்வதும், கீழ்ப்படிவதும் அடங்கும் என்று அவர் கற்பித்தார்.
இறைவனை வணங்குவது என்பது ஒரு நாளைக்கு ஐந்து வேளை தொழுவது, நோன்பு நோற்பது, குர்ஆனின் அர்த்தங்களைப் படிப்பது மற்றும் சிந்திப்பது, இறைவனை நினைவு கூர்வது, தர்மம் செய்வது, பிறரைக் கவனித்துக் கொள்வது மற்றும் நாம் விரும்புவதை மற்றவர்களுக்காக நேசிப்பது ஆகியவை அடங்கும்.
இந்த வணக்க வழிபாடுகள் கட்டாயம் மற்றும் மேலானவை என வகைப்படுத்தப்படுகின்றன.
அடிப்படையில் அவை கடவுளுடனும் தெய்வீக அன்புடனும் நெருக்கமாக இருக்க உதவும் ஆன்மீக கருவிகள்.
முஹம்மது நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: கடவுள் கூறினார்கள்: “என் அடியான் நான் அவன் மீது சுமத்திய மதக் கடமைகளை விட எனக்கு மிகவும் பிடித்த எதையும் என்னிடம் நெருங்குவதில்லை; மேலும் நான் அவரை நேசிப்பதற்காக என் வேலைக்காரன் மிகையான வேலைகளால் என்னுடன் நெருங்கி வருகிறான்.
இறைவனிடம் நெருங்கி வரவும், அவரை நேசிக்கவும் நாம் அவரை வணங்க வேண்டும் என்று கூறுகிறார்கள்.
அவரை எப்படி வழிபட வேண்டும் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள நாம் நபி (ஸல்) அவர்களைப் பின்பற்ற வேண்டும்.
எனவே, நபியைப் பின்பற்றுவது இறைவனின் சிறப்பு அன்பின் நுழைவாயிலாகும்.
பதினான்காம் நூற்றாண்டின் இறையியலாளர் இப்னு அல்-கயீம் கூறினார்: "கடவுளுக்கான பரிபூரண அடிமைத்தனம் பரிபூரண அன்பின் ஒரு பகுதியாகும் என்பதில் சந்தேகமில்லை, மேலும் பரிபூரண அன்பு என்பது அன்பானவரின் பரிபூரணத்துடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது, அல்லாஹ்வுக்காக, அவர் மகிமைப்படுத்தப்படட்டும், அனைத்து அம்சங்களிலும் முற்றிலும் மற்றும் முற்றிலும் சரியானது, மேலும் எந்த குறைபாடுகளையும் கொண்டிருக்க முடியாது. இப்படி இருப்பவனுக்கு, அவனை விட மக்களின் இதயங்களுக்குப் பிரியமானதாக எதுவும் இருக்க முடியாது; அவர்களின் அடிப்படை இயல்பும் பகுத்தறிவும் சரியாக இருக்கும் வரை, அவர் அவர்களின் இதயங்களுக்கு எல்லாவற்றிலும் மிகவும் பிரியமானவராக இருப்பது தவிர்க்க முடியாதது. சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி அவர்மீது அன்பு செலுத்துவது, அவருக்கு அடிபணிதல் மற்றும் கீழ்ப்படிதல், அவரது மகிழ்ச்சியைத் தேடுதல், அவரை வழிபடுவதில் ஒருவரால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்து, அவரிடம் திரும்புவதற்கு வழிவகுக்கிறது. வழிபாட்டுச் செயல்களைச் செய்வதற்கு இதுவே சிறந்த மற்றும் வலுவான நோக்கமாகும்.
நபி (ஸல்) அவர்களைப் பின்பற்றுவதன் மூலம் இறைவனின் வழிகாட்டுதலைப் பின்பற்றுவது சொர்க்கம், நித்திய பேரின்பம் மற்றும் தெய்வீக கருணைக்கு ஒரு வழியாகும்.
ஒரு மனிதர் நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களிடம் மறுமை நாளைப் பற்றிக் கேட்டார்: "மணி எப்போது இருக்கும்?"
அதற்கு நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள், “அதற்கு நீங்கள் என்ன தயார் செய்துள்ளீர்கள்?” என்று பதிலளித்தார்கள்.
அந்த மனிதர் பதிலளித்தார்: "நான் கடவுளையும் அவருடைய தூதரையும் நேசிக்கிறேன் என்பதைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை."
நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: “நீ யாரை விரும்புகிறாயோ அவர்களுடன் நீ இருப்பாய்.” [12]
எனவே, இவ்வுலகில் உள்ள எதையும் விட நபி (ஸல்) அவர்களை நேசிக்காமல் ஈமான் முழுமையடையாது: “இல்லை, என் ஆன்மா யாருடைய கையில் இருக்கிறதோ, அவர் மூலம், நான் உங்களுக்கு மிகவும் பிரியமாக இருக்கும் வரை (உங்களுக்கு முழு நம்பிக்கை இருக்காது) உங்கள் சுயத்தை விட." [13]
தெய்வீக அன்பிற்கும் நித்திய மகிழ்ச்சிக்கும் வழிவகை செய்யும் மனிதனை நாம் எப்படி நேசிக்காமல் இருக்க முடியும்?
அடிப்படையில், கடவுள் நேசிக்கும் ஒரு மனிதனை நாம் எப்படி நேசிக்க முடியாது?
இறைவனை நேசிக்க, அவர் விரும்புவதை நாம் நேசிக்க வேண்டும்
